Loslaten

In de 28 jaren van mijn leven heb ik natuurlijk van alles meegemaakt. Zoals bij iedereen is mijn leven een mix van fijne, leuke, verdrietige, vervelende, leerzame en mooie dingen. Je leert veel in die jaren; niet op z’n minst over jezelf. Een ding wat mij de laatste tijd blijft bezig houden, is: loslaten. Maar wat is loslaten precies?

Is loslaten: zand erover en we bespreken het niet meer? Misschien werkt dat als het om iets kleins gaat. Maar wat nou als het dieper zit dan dat? Is loslaten: je er vanaf keren en niet meer omkijken? Het in je verleden laten en je op de toekomst richten. Wat als het dan toch nog aan je trekt? Blijf je dan hardnekkig vooruit duwen in de hoop dat het vanzelf overgaat? Is loslaten: accepteren dat dit nou eenmaal is zoals het is? Je hebt er maar mee te leven want zo is het leven?

Ik heb die opties allemaal geprobeerd en bij mij zitten ze allemaal niet lekker. Ik vraag me af of je op die manier iets echt los kunt laten. Maar als het dat allemaal niet is, wat werkt dan wel voor mij?

Voor mij is de beste manier om iets los te laten: erkennen dat het er zit, onderzoeken wat het precies is en er mee aan de slag gaan. Niet wegstoppen, maar even goed een licht op laten schijnen. Dit doe ik natuurlijk het liefst een moment dat ik er echt aandacht aan kan besteden. Meestal lukt het mij niet om die aandacht er aan te geven op een moment dat het te mij heet onder de voeten wordt, dus ben ik het voor óf bewaar ik het voor daarna. Soms lukt dit niet alleen met je eigen blik en heb je hulp nodig van een ‘buitenstaander’; vrienden, familie of een professional. There’s no shame in that!

Nu zou je je afkunnen vragen: wat wil Femke allemaal loslaten dan? Ik vertel het je graag en misschien zitten er wel dingen tussen die jij ook los zou willen laten. Ik ben bezig met het loslaten van:

  • Verwachtingen naar mijzelf
    Ik ben zeker geen perfectionist, maar aan de andere kant stel ik wel hoge eisen aan mijzelf. Op werkgebied wil ik koste wat het kost voorkomen dat ik mijn werkgever teleurstel. Ik voel me erg verantwoordelijk voor een taak die ik toegewezen krijg en vind dat ik het perfect moet uitvoeren, en het liefst daar nog een schepje bovenop. Ik wil dat er niets op aan te merken valt. Ook als het gaat om mijn eigen persoonlijke ambities stel ik hoge doelen. Het liefst wil ik de wereld veranderen in een hele mooie en veilige plek. Daar hoort bij dat ik van mijzelf vind dat ik daar een grote rol in zou moeten hebben. Maar als ik goed bij mijzelf te rade ga, kom ik erachter dat ik helemaal niet iemand ben die 24/7 wil werken en ‘aanstaan’. En dat ik, zoals ik al zei, helemaal geen perfectionist ben. Dus waarom heb ik die hoge verwachtingen naar mijzelf? Het pas helemaal niet bij wie ik ben. Die hoge verwachtingen maken mij gestrest en onzeker, want ik bereik die doelen nooit helemaal. Daarom wil ik de hoge eisen en verwachtingen naar mijzelf loslaten en mij focussen op wat wel bij mij past. De verwachtingen die wel bij mij passen maken me niet onzeker of gestrest, maar juist gemotiveerd en energiek.
  • Wat een ander van mij vindt
    Het is eigenlijk bizar hoeveel mensen zich bezig houden met wat anderen ergens van vinden. Wat een verloren tijd! Ik heb hier ook veel te veel tijd aan besteed. Ik was altijd heel erg verlegen en onzeker, behoorlijk extreem. Ik dacht serieus dat vriendinnen mij niet leuk vonden en ik snapte niet waarom ze met mij wilden spelen. Gelukkig ben ik daar ‘uitgegroeid’; hoe ouder ik werd des te meer ik mijn eigenheid ging waarderen. Maar nog steeds kan ik me bezighouden met wat een ander van mij vindt. Terwijl ‘who cares’. Waarschijnlijk denkt die ander helemaal niet over mij na op het moment dat ik mij beoordeeld voel. En al denken ze wel wat: ik ben echt goed zoals ik ben. Ik voel mij zoveel vrijer op de momenten dat ik al die gedachten loslaat. Dan ben ik pas mijzelf. Dat is wat de wereld nodig heeft: mensen die helemaal zichzelf zijn.

  • Aangeleerd gedrag
    Met aangeleerd gedrag bedoel ik niet schrijven of fietsen, maar het aangeleerde ‘sociaal gewenst gedrag’. Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin waar christelijke leefregels hoog in het vaandel staan. Daar heb ik de eerste 25 jaar van mijn leven doorgebracht en daar heb ik veel gedrag aangeleerd. Ook buiten je opvoeding leer je gedrag aan: op school, door omgang met vrienden, van de televisie en sociale media. Al die verschillende onderdelen in je leven leren je sociaal gewenst gedrag aan en onbewust pas je je daaraan aan. Inmiddels ben ik zelf niet meer op die manier gelovig en ben ik het met veel dingen die ik om mij heen zie niet eens. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan; hoe de wereld naar vrouwen kijkt, hoe wij als mensen omgaan met onze planeet, de waarde die gehecht wordt aan opleiding i.p.v. talent. Als ik hier verandering in wil brengen dan begint dat bij mijzelf, door dat sociaal gewenst gedrag los te laten.
  • Vervelende associaties
    Als je iets vervelends hebt meegemaakt kan de gedachte hieraan lang blijven hangen en pijn blijven doen. Als er dan iets soortgelijks gebeurt, hang je hier vaak extra veel gewicht aan, omdat je het associeert met die eerdere gebeurtenis. Zo kan het vervelende gevoel zich op gaan stapelen. Het liefst praat je niet meer over die vervelende gebeurtenis en vergeet je het zo snel mogelijk, maar dat zorgt ervoor dat het nooit verdwijnt. Voor mij werkt het om na te gaan waarom die eerste gebeurtenis zo vervelend was. Heb ik toen wel de tijd gehad en genomen om het vervelende gevoel te uiten, bijvoorbeeld door een goed potje te huilen. Of heb ik het weggestopt en zit het me daarom nog dwars. Als dit het geval is neem ik de tijd om dat vervelende gevoel de ruimte te geven, en ja meestal gaat dat gepaard met dat potje goed huilen. Soms heb ik het vervelende gevoel al een plaats kunnen geven, maar zit me iets anders dwars. Bijvoorbeeld dat ik geen actie heb genomen op het moment zelf. Helaas kunnen we niet terug in de tijd reizen, maar misschien is er wel een mogelijkheid om er alsnog iets mee te doen. Bijvoorbeeld door een gesprek aan te gaan met de personen die bij de vervelende situatie betrokken waren om alsnog je gevoel te uiten. Niet om iemand jaren later nog ergens de schuld van te geven, maar om je te helpen de vervelende associatie weg te halen. Daardoor zorg je dat het stapelen van emoties stopt.

  • Hoe de wereld in elkaar zit
    Ik kan mij echt irriteren aan mensen die zeggen ‘zo is het nou eenmaal’. Het eerste wat ik dan denk is: ‘kijk even verder dan je neus lang is. De wereld is niet zomaar zo!’. De wereld is zoals die is, omdat wij die zo maken én in stand houden. Dat betekent ook dat wij die kunnen veranderen. Dus je er zomaar bij neerleggen omdat de wereld nou eenmaal zo is, is eigenlijk gewoon lui. Het is wel duidelijk dat ik van die gedachtegang af wil, want ook bij mij komt die er soms tussendoor sijpelen. Die gedachtegang wil ik helemaal loslaten. Het liefst zou ik iedereen daarvan afhelpen. Aan de andere kant weet ik dat ik niet in mijn eentje de wereld kan veranderen en dat ik geen energie voor tien heb. Wat ik wel kan doen is mijn eigen gedachtegang hierin veranderen en mijzelf niet beperken. In de hoop dat ik daarmee anderen inspireer hetzelfde te doen!

Zoals ik het je nu vertel klinkt het wellicht als iets heel vanzelfsprekends voor mij om mee bezig te zijn, maar geloof me ook bij mij gaat dit met ups en downs. Soms gaat bij mij even alles op de rem, omdat iets me in de weg zit wat ik nog niet heb losgelaten. Na een periode van het uiten van mijn frustratie, alles laten bezinken en het patroon herkennen wat ik los wil laten, krabbel ik rustig weer op en ga ik weer een stukje wijzer verder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s