Buiten de lijntjes kleuren

“Steeds meer kom ik er achter dat buiten de lijntjes kleuren de krachtigste vorm van creativiteit is”

Ik dacht altijd dat creativiteit iets was voor een bepaald soort mens; je hebt het of je hebt het niet. En dat het gelinkt was aan de talenten die je hebt; of je goed kunt schilderen of tekenen of een artistieke blik hebt. Maar deze gedachtegang is het afgelopen jaar compleet veranderd voor mij.

Ik ben van jongs af aan al een manusje van alles; niet heel briljant in één ding, maar best redelijk in organisatorische taken. Een goede mavo-leerling en gemiddelde havo-leerling (ik heb na de mavo er nog 2 jaar aan vastgeplakt om mijn havo-diploma te halen, ik wist toch nog niet wat ik verder wilde doen).

Ik ben opgegroeid met veel kinderen om mijn heen, broers en zussen die kinderen kregen en oppasadressen als bijverdienste. Dus ik dacht dat pedagogiek wel een opleiding voor mij zou zijn, maar dat hield ik nog geen jaar vol. Pedagogiek richt zich veelal op problemen en dat sprak mij niet zo aan. En daarnaast kwam ik er achter dat kinderen (uitzonderingen daargelaten) voor mij leuk zijn zolang het maar een paar uur op een dag is; en dan liever ook niet elke dag. Ik ben toen een jaar gaan werken in verschillende baantjes; een verzekeringskantoor, administratie bij een bouwbedrijf en zelfs als au-pair in Noorwegen.

Ook in mijn vrijetijd wisten mensen mij te vinden als manusje van alles. Ik werd voor 101 dingen gevraagd; liedjes leren aan kinderen, helpen in een groepskeuken of vrijwilligers regelen voor klusjes. Toen ik merkte dat dit organisatorische werk me wel makkelijk af ging, dacht ik daarin mijn ‘talent’ te hebben gevonden. Zo ontstond het plan hierin een korte opleiding te doen en bijpassend werk te zoeken. Na deze opleiding werd ik secretaresse voor een burgemeester. Hartstikke interessant zolang alles nog nieuw was, maar toen ik alles daarin gezien en geleerd had, wilde ik toch door naar een voor mij meer uitdagende baan. Maar omdat je in een overheidsorganisatie niet zomaar kunt doorgroeien zonder de juiste opleidingspapieren, ging ik weer een opleiding doen. Een bachelor bestuurskunde dit keer.

Ik weet niet of je het tussen de regels door leest, maar alles wat ik tot dit moment heb gedaan is binnen de lijntjes kleuren. Doen wat van je verwacht wordt…. het kwam niet eens in me op om iets anders te doen.

Ik ben nu 28 en die lijntjes waar ik binnen ‘moet’ kleuren beginnen me steeds meer te irriteren. De manier waarop ik stukken moet schrijven voor mijn werk en opleiding, de indeling van een werkdag/week, de insteek van ‘zo gaat het nou eenmaal in de wereld’. Die lijntjes passen niet (meer) bij mij. Wil ik iets anders, dan moet ik buiten die lijntjes gaan kleuren om te ontdekken wat wel bij mij past. Want binnen die lijntjes ga ik het niet vinden.

Ik denk tegenwoordig aan een baan die alleen nog in mijn dromen bestaat. Een baan waar ik mijzelf helemaal in kwijt kan en waar lijntjes niet meer bestaan óf alleen bestaan om er doorheen te kleuren. Die baan kan ik alleen vinden door mij niets aan te trekken van de lijntjes van de wereld en daar te kleuren waar mijn gevoel mij heen wijst. Steeds meer kom ik er achter dat buiten de lijntjes kleuren de krachtigste vorm van creativiteit is en dat het dus ook voor mij weggelegd is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s