Solo Reizen -Sardinië

Mijn solo reizen – Sardinië, Toscane en Normandië

Als ik vroeger aan vakantie dacht, dan was meestal een van de eerste gedachten ‘met wie ga ik?’. Ik heb geen relatie, dus dan komt het al snel neer op zussen of vriendinnen. Hartstikke leuk als dat kan, maar zij hebben vaak wel een relatie. Wat dan…? Ik wil mij niet laten tegenhouden omdat ik dan iets alleen zou moeten doen. Dus dan maar alleen op reis! Ik heb inmiddels al een aantal solo-vakanties gehad en ik moet zeggen dat ik het heerlijk vind! Nu ben ik best zelfstandig, maar aan de andere kant ook verlegen en maak niet makkelijk een praatje met iemand die ik niet ken. Dus mijn eerste solo-vakanties gingen niet zonder slag of stoot. Ik neem je mee op drie van mijn solo-vakanties naar Sardinië, Toscane en Normandië.

Sardinië

De eerste reis die ik alleen maakte was een vakantie van een week naar Sardinië. Een Italiaans eiland in de Middellandse Zee. Ik ben iemand die zich goed voorbereidt op een vakantie. Voor deze vakantie wilde ik vooral een zon vakantie, maar ik wil niet zeven dagen lang op een strandbedje liggen. Dus een sportieve activiteit (niet té avontuurlijk) en wat cultuur snuiven moet wel mogelijk zijn. Ik kijk van te voren naar wat voor soort accommodatie ik kan kiezen: is er een strand in de buurt, is er genoeg te doen in de omgeving, hoe kom ik overal (auto of OV). En als dat OV is, hoe toegankelijk is dat dan. Je snapt het wel: ik ga goed voorbereid op pad. En alles afwegend kwam Sardinië goed uit de bus.

Aangekomen op Sardinië kon ik zó in de gehuurde auto stappen en op weg gaan naar mijn accommodatie; een blokhut op een camping aan zee. De auto had ik van te voren gehuurd via booking.com en dat liep vlekkeloos (zelfs nog een upgrade van de auto gekregen). Ik rijd door het prachtige landschap van Sardinië met stralend weer, wat een vakantiegevoel! Ik zie groene bergen om mij heen en tussen de bergen door een glimp van de helder blauwe zee. Aan gekomen bij mijn ‘thuis’ voor deze week moet ik toch even slikken. De blokhut is toch iets primitiever dan ik dacht en ruikt niet fris. Maar de mensen op de camping zijn vriendelijk en ik voel me veilig om hier alleen te verblijven, dat vind ik genoeg reden om er het beste van te maken! Dus ik gooi alle ramen en deuren van de blokhut open en pak met goede moed mijn koffer uit. Ik ben dan toch iemand die zo’n tijdelijk ‘thuis’ gezellig gaat maken, dus ik verander de indeling van de blokhut. Ik plaats een tafel en een stoel buiten in het zonnetje met uitzicht op een op plek met een paar fruitbomen: ‘zo, dat is mijn ontbijt/lunch plek’.

Ik geniet ontzettend van het lekkere weer, het strand en het eten bij het tentje op de camping. Na een paar dagen heb ik genoeg van het liggen (zoals voorspeld), dus ga ik op zoek naar activiteiten. Ik vind online een wandeling door een natuurgebied naar het strandje van Cala Goloritzé. De wandeling duurt ongeveer 4 uur (2 uur heen en 2 uur terug) en op het strandje kun je een verfrissende duik nemen. Via GoogleMaps zoek ik een routebeschrijving en stap in de auto. Wat GoogleMaps echter niet vertelt, is dat het laatste deel van de rit best hoog in de bergen is (haarspeldbochten)! Ik kan best netjes rijden, maar ik heb nooit ergens anders gereden dan in ons platte landje. Met hartkloppingen en toch rustig blijven rijden ben ik op locatie aangekomen. Ik word begroet door een ezel die vrijmoedig zijn kop in de auto steekt. Voor €6,- koop ik een kaartje voor de toegang tot het wandelpad. Echt een activiteit voor mij; lekker doorstappen, maar wel op mijn eigen tempo en genoeg mogelijkheden om foto’s te maken onderweg. De wandeling is veel stijgen en dalen, door bos, over rotsen, langs grotten en over stroompjes water. Onderweg kom ik af en toe mensen tegen, in groepjes of alleen, die op de heen- of op de terugweg zijn. Aangekomen bij het strandje is het water zo helderblauw! Er zijn beheerders van het natuurgebied aanwezig die erop letten dat iedereen netjes met de natuur omgaat en zorgen dat iedereen weer op tijd terug gaat lopen voordat het donker wordt.

Het strandje ligt in een inham van steile rotswanden en is alleen toegankelijk via het wandelpad of via het water. Er liggen kleine bootjes en luxe jachten in het water op afstand van het strandje (ze mogen niet dichterbij komen). Na een duik in het azuurblauwe water en een poosje zonnen, ga ik weer op pad terug naar de auto. Ik ben niet ver meer van de auto als ik mijn enkel verzwik, op het moment dat ik mij omdraai om nog even naar het mooie uitzicht te kijken. Ohhh, wat kan ik daarvan balen! Ik ben vaker door mijn enkels gegaan, dus het is geen onbekend gevoel. Het is warm, ik ben moe van de lange wandeling en die enkel wordt meteen dik… Dan moet je net mij hebben, ik spreek niet graag vreemde mensen aan. Maar ik moet wat, want ik kan dat laatste stuk echt niet alleen hinkelen. Gelukkig zie ik een jonge vrouw aan komen lopen (die mij doet denken aan een van mijn zussen), echt een backpacker. Ze ziet dat iets niet goed is gegaan en biedt hulp aan. Samen vinden we onze weg naar de parkeerplaats, onderweg bieden nog meer wandelaars aan of ze kunnen helpen, maar we redden ons prima. Zo zie je maar; de meeste mensen zijn gewoon vriendelijk en behulpzaam! Ik bedank mijn helper en neem op een terrasje de tijd om mijn enkel te laten rusten. Terug rijden ging goed en ‘thuis’ gaat de enkel meteen weer omhoog.

Na een rustdag op een strandbedje is het weer tijd voor een activiteit. Ik ga op pad naar het plaatsje Arbatax waar ik een rondvaart geboekt heb langs Golf di Orosei. Een middag op het water is volgens mij altijd een succes. Ik heb een snorkelsetje gekocht en een zonnehoed, goed voorbereid als ik ben :). De rondvaart gaat lang rotswanden en watergrotten. Bij 2 strandjes stopt de rondvaart om te kunnen snorkelen, zwemmen of zonnen op het strandje. Al met al echt een perfecte middag; stralend weer, helder blauw water en robuuste natuur.

Ik heb mezelf een cadeautje gegeven om de ‘tegenvaller’ van de blokhut goed te maken: een overnachting in een luxe accommodatie in het plaatsje Orosei. Een grote mooie kamer met een kingsizebed en een ruime badkamer én alles ruikt heerlijk fris. Op aanbeveling van de receptie reserveer ik een tafel bij een restaurant op het dakterras van een oud pand. Wat een uitzicht! Ik besef hoe bevoorrecht ik ben dat ik kan reizen, dat ik hier zo zit te genieten; al pasta etend met uitzicht op een idyllisch stadje. Misschien besef je dit wel extra als je alleen op reis bent. Je kunt echt volop genieten van alles wat er om je heen te zien is.

De volgende dag loop ik een paar uur door het stadje Orosei, loop een aantal kerkjes in en maak foto’s naar hartenlust. Ik rijd terug naar mijn camping ‘thuis’ en de volgende ochtend is het tijd voor de terugreis.

Deze reis was mijn eerste soloreis, and I’m hooked! Ik heb intens genoten van Sardinië, meer dan ik eerder van andere vakanties heb genoten. Ik heb alles kunnen doen wat ik wilde, ik heb grenzen verlegd en mijn hoofd helemaal leeg kunnen maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s